शनिवार, २७ मार्च २०१०, कोर्टयार्ड मॅरीयॉट, हिंजवडी.
प्रत्येक महिन्यातून (पूर्ण) दोन दिवस होणारी क्लायंट मिटींग नेहमीपणे सकाळी सुरू झाली. मागच्या महिन्याचा प्रोजेक्ट परफॉमन्स, रीजनल परफॉमन्स, पुढची टारगेट्स वगैरे नेहमीचे विषय रवंथ करत करत एकदाचे रात्रीचे आठ वाजले व मिटींग संपली.
कॉकटेल / मॉकटेल प्रकार सुरू झाले.. रंगलेल्या गप्पा ऐकत शांतपणे एखाद्या मॉकटेलचा आस्वाद घेण्यातला आनंद वेगळाच!
अचानक टूम निघाली, ई स्क्वेयरला रात्री ११:३० च्या शो ला जायचे, बहुदा Terminator Salvation असावा.
हो नाही करत ६ जण तयार झाले, एका उत्साही मॅनेजरने लगेच बहुतेक फोनवरूनच बुकींग केले व आम्ही गडबडीने जेवणाकडे मोर्चा वळवला.
जेवण आवरतानाच कसे जायचे व कुणाच्या गाड्या घ्यायच्या वगैरे बोलणे झाले. निष्कर्ष काय निघाला तर सहा जणांसाठी चार चारचाकी पळवायच्या.. माझी दुचाकी वेगळीच.
रूमजवळच सोयीच्या ठिकाणी माझी गाडी पार्क करून मी एका कारमध्ये बसलो.
आम्ही ५० / ६० च्या वेगाने चाललो होतो, पस्तीशीचा कलीग कार व्यवस्थीत चालवत होता. एका वळणावर अचानक काहीतरी चुकले आणि क्षणार्धात आम्ही समोरून वाहने येणार्या लेनमध्ये आलो..
सावरायचा वेळ मिळालाच नाही. टाटाची मोठ्ठी बस समोरूनच येत होती.. उलट्या दिशेने.. आमच्या इतक्याच वेगात.
पुढचा क्षण अन् क्षण लख्ख आठवतो. पहिले दिसले दोन प्रखर हेडलाईट, रेडीएटर समोरची जा़ळी, ब्रेकचा कचकचाट, शेजारून कानावर आलेला फ* आणि मो S S S ठ्ठा आवाज.
Head On क्रॅश.
कारच्या सर्व संरक्षण उपकरणांनी वेळेवर व व्यवस्थीत काम करून आम्हाला ओरखडाही पडून दिला नव्हता. आम्ही ठणठणीत होतो. खाली उतरून आणखी एकदा खात्री करून घेतली. गाडीचे बरेच नुकसान झाले होते पण एका बाजूने धडक झाल्याने गाडी सुरू होत होती व गुरगुरत पुढे जावू शकत होती.
बसवाला पळून गेला होता, पोलीस, पंचनामा वगैरे कटकट नको म्हणून आम्हीही गाडी जवळच एका सुरक्षीत ठिकाणी लावली, माझ्या दुचाकीपर्यंत पायपीट केली व तिथून साडेअकराचा शो गाठला.
आजही गाडीचा वेग वाढवताना ते दोन प्रखर हेडलाईट आठवतात.
प्रत्येक महिन्यातून (पूर्ण) दोन दिवस होणारी क्लायंट मिटींग नेहमीपणे सकाळी सुरू झाली. मागच्या महिन्याचा प्रोजेक्ट परफॉमन्स, रीजनल परफॉमन्स, पुढची टारगेट्स वगैरे नेहमीचे विषय रवंथ करत करत एकदाचे रात्रीचे आठ वाजले व मिटींग संपली.
कॉकटेल / मॉकटेल प्रकार सुरू झाले.. रंगलेल्या गप्पा ऐकत शांतपणे एखाद्या मॉकटेलचा आस्वाद घेण्यातला आनंद वेगळाच!
अचानक टूम निघाली, ई स्क्वेयरला रात्री ११:३० च्या शो ला जायचे, बहुदा Terminator Salvation असावा.
हो नाही करत ६ जण तयार झाले, एका उत्साही मॅनेजरने लगेच बहुतेक फोनवरूनच बुकींग केले व आम्ही गडबडीने जेवणाकडे मोर्चा वळवला.
जेवण आवरतानाच कसे जायचे व कुणाच्या गाड्या घ्यायच्या वगैरे बोलणे झाले. निष्कर्ष काय निघाला तर सहा जणांसाठी चार चारचाकी पळवायच्या.. माझी दुचाकी वेगळीच.
रूमजवळच सोयीच्या ठिकाणी माझी गाडी पार्क करून मी एका कारमध्ये बसलो.
आम्ही ५० / ६० च्या वेगाने चाललो होतो, पस्तीशीचा कलीग कार व्यवस्थीत चालवत होता. एका वळणावर अचानक काहीतरी चुकले आणि क्षणार्धात आम्ही समोरून वाहने येणार्या लेनमध्ये आलो..
सावरायचा वेळ मिळालाच नाही. टाटाची मोठ्ठी बस समोरूनच येत होती.. उलट्या दिशेने.. आमच्या इतक्याच वेगात.
पुढचा क्षण अन् क्षण लख्ख आठवतो. पहिले दिसले दोन प्रखर हेडलाईट, रेडीएटर समोरची जा़ळी, ब्रेकचा कचकचाट, शेजारून कानावर आलेला फ* आणि मो S S S ठ्ठा आवाज.
Head On क्रॅश.
कारच्या सर्व संरक्षण उपकरणांनी वेळेवर व व्यवस्थीत काम करून आम्हाला ओरखडाही पडून दिला नव्हता. आम्ही ठणठणीत होतो. खाली उतरून आणखी एकदा खात्री करून घेतली. गाडीचे बरेच नुकसान झाले होते पण एका बाजूने धडक झाल्याने गाडी सुरू होत होती व गुरगुरत पुढे जावू शकत होती.
बसवाला पळून गेला होता, पोलीस, पंचनामा वगैरे कटकट नको म्हणून आम्हीही गाडी जवळच एका सुरक्षीत ठिकाणी लावली, माझ्या दुचाकीपर्यंत पायपीट केली व तिथून साडेअकराचा शो गाठला.
आजही गाडीचा वेग वाढवताना ते दोन प्रखर हेडलाईट आठवतात.
